شاهد شمال، پایگاه خبری تحلیلی گیلان

عشق ، محبت ، دوستی ، در میادین ورزشی یافت می شود

دوشنبه,۲۲م شهریور ۱۳۹۵ - ورزشی
photo_2016-09-12_16-03-35

عشق ، محبت ، دوستی ، در میادین ورزشی یافت می شود

در شب افتتاحیه پاراالمپیک ، اتفاق نادری افتاد . و مشعل بازیها می بایست توسط افراد معلول حمل شود و هر بخشی را به یک نوع معلولیت سپرده بودند و قسمتی از راه به یکی از حاملین مشعل که معلولیت نسبی جسمی حرکتی داشت سپرده شده بود و ظاهرا ان طور که معلوم بود از لحاظ جسمی قدری کم آورده بود و گرچه بارش باران ناخوانده نیز بی تاثیر نبود ولی به یکباره استادیوم که می رفت بدلیل طولانی شدن برنامه ، ظاهری خسته بخود بگیرد و حتی بعضی ها در حال ترک استادیوم بودند بیدار شد !! آه از نهاد همه به جهت زمین خوردن این حامل مشعل بپاخواست وقتی اصرارش بر ادامه مسیر عنوان و مطرح شد . جمعیت حاضر در استادیوم به یکباره و خودجوش شروع به تشویقش کردند و حتی کسانیکه صندلی های خود را رها کرده بودند و در حال ترک استادیوم بودند در هر جائیکه بودند ایستادند و تشویقش کردند و او با تنی رنجور و خسته و خیس ، و با مشعلی به دست ، اما روشن !! و پر حرارت !! و با امید ! حرکت می کرد جمعیت اعم از زن و مرد و بچه و بزرگ بدون وقفه تشویقش می کردند و کف می زدند ! همه دعایش میکردند تا بتواند تا انتها طاقت بیاورد و او تلاش اش را بیشتر و بیشتر می کرد مونیتور استادیوم چهره داغان و خسته و رنجورش را نشان می داد و مردم همه و همه بیشتر راغب می شدند تشویقش کنند او هر چه بیشتر تلاش میکرد تشویق ها و دعاها بیشتر می شد نفس ها در سینه ها حبس شده بود این موقع ها عقربه های ساعت لج بازی میکنند و سرعتشان کند میشود و حرکت نمی کنند و او برخلاف میل عقربه ساعت استادیوم حرکت میکرد و مردم از حرکت او امیدوار شدند . چون حرکت امید ایجاد می کند !! عده ای کف می زدند عده ای داد و فریاد میزدند و به اصطلاح روحیه می دادند و پیام بوی میدادند که طی مسیر بدهد حقیقتا صادقانه می گویم به یاد ندارم در عمرم اینقدر کسی را تشویق کرده باشم !! دستانم از بس کف زده بودم درد گرفته بود بغل دستی من انقدر احساساتی شده بود که قابل وصف و بیان نیست بعضی اوقات هم مرا می فشرد !! خیلی زود صمیمی شده بودیم و این هم عادت ما ایرانی هاست که در پسرخاله شدن قدری تعجیل می کنیم !! و قائل به طی زمان نیستیم !! بگذریم ! با چشمانم دیدم بعضی از اطرافیانم اشک می ریزند و مرتب برایش دعا می خواندند هر کس متوسل به دین خودش شده بود !! اما همه یک دعا میکردند و ان موفقیت ان مرد بود که بتواند به هدفش برسد و قولی که به مسئولین برگزار کننده داده بود را انجام بدهد فارغ از اراده ان فرد معلول که از زمین خوردن نرنجید و زمین را لعن و نفرین نکرد ! و شانس بدش را بهانه نکرد و بلکه بر خلاف انتظار عزمش را جزم کرد تا شکست را شکست دهد !! جالب این بود که تمام مردم حاضر ، با تمامی فرق و ادیان و رنگ پوست و جنسیت و ملیت های مختلف یک ارزو داشتند و ان موفقیت یک انسان در راهی که انتخاب کرده بود را داشتند همه به احترامش ایستادند همه مرتب کف میزدند کسی با کسی صحبت نمی کرد همه یک نقطه را نگاه میکردند بعضی ها دستانشان را به دعا بالا گرفته بودند و واقعا من عاجزم از وصف ان لحظه ! و آن مطلبی که قصد بیانش را دارم این استکه چرا همه چیز را می بینیم ولی انطور که بایسته و شایسته است نمی بینیم ؟ واقعا میشود بهم عشق ورزید . میشود همدیگر را دوست داشت و میشود برای موفقیت همدیگر دعا کرد . نیاز نیست الزاما رنگ پوستمان یکی باشد نیاز نیست الزاما یک زبان و یک گویش داشته باشیم ، آری واقعا نیاز نیست ! ولی آیا میشود این کینه ها و عداوت ها و دشمنی های خود ساخته ! جای خودش را روزی ، واقعا حتی روزی ( حتی یک روز ) به عشق و محبت و علاقه و دوست داشتن ها بدهد و دیگر صحبت از دعوا و نزاع و جنگ و از بین بردن ها و انتقام گیری ها نباشد و روزی همه پرچم ها سفید باشد تا شاهد ریختن خونی نباشیم ؟ چقدر خوب میشود ان روز ، حتی تجسمش شیرین و دلپذیر است چه رسد به عینه ببینیم و مزه روزگار ان روز را بچشیم !! خدایا دلمان برای دیدن چنین روزهایی لک میزند ! خدایا خودت پاسخ همه ان مردم را با هر نژاد و مرام و مسلکی که بودند دادی و ان معلول به کمک توی خدا بپاخواست و تا اخر مسیر ادامه داد حداقل من ناقابل شاهدم !! قطعا کمک خواهی کرد همه دشمنی ها و خون ریزی ها و کینه ها و تلخی ها ، جایش را به عشق و محبت و وفاق و دوستی بدهد و انسانی دستش به خون انسانی دیگر اغشته نشود و لبخند شادی بر لب همه مردم بنشیند و شاهد چشمی اشک بار نباشیم ، قطعا دور از دسترس نیست ولی همه باید کمک کنیم باید مثبت بیاندیشیم و دل و قلبمان را صاف و منزه و پاک کنیم و اصلا چرا می بایست میدان ورزش که میدان پیوند ملتهاست را تشبیه به میدان انتقام کنیم ؟ ورزش بنظر من یعنی زبان واحد بین ملتها و نقطه پیوند بین همه اقوام و ملیت هاست پس چرا از این فرصت ها استفاده نمی کنیم ؟ من خوشحال نمی شوم وقتی کشوری را می بریم بگوییم انتق
اممان را گرفتیم !! بلکه متاثر و ناراحت میشوم دلم میسوزد می بینم و می دانم هدف را گُم کرده ایم ، اصلا برای انتقام گرفتن نباید به میدان ورزش امد ورزش میدان دوستی ها و عشق است و اگر اینگونه فکر نکنیم قطعا به قهقرا خواهیم رفت ما ادمهای بزرگی هستیم ما ایرانی ها قدمت طولانی داریم ما دیروز و امروز شکل نگرفتیم روزگارانی بر ما گذاشت و هزینه ها پرداخته ایم ما دین دوست داشتن ها یعنی اسلام را داریم و میادین ورزش را میدان تجدید پیمان عشق و محبت بین انسانها می دانیم پس پاسش بداریم و به فرزندانمان بیاموزیم انتقام خوب نیست کینه بد است و دشمنی زشت تر از زشت است باید همه این مصائب را زدود و در جایش گُلِ عشق و محبت و دوستی کاشت !! انشاالله به امید چنین روزی ! #جعفرزاده_ایمن_آبادی #مجلس_شورای_اسلامی_ایران #گیلان_رشت #دوره_دهم #افتتاحیه_پاراالمپیک_ریودوژانیرو#معلول

نظرات مغایر با اصول اخلاقی و قوانین وب سایت منتشر نخواهد شد

*

کليه حقوق اين وب سايت محفوظ است.انتشار محتواي اين وب سايت به شرط درج نام و آدرس سايت بلامانع است.